Warsztaty adwentowe

Warsztaty adwentowe odbyły się 7 grudnia 2011 r. w naszej szkolnej świetlicy. Zorganizowała je pani Joanna Pokora. Brały w nich udział klasy od IV do VI.

Świetlica została przygotowana przed rozpoczęciem spotkania. Salę ozdobiły łowickie przedmioty ludowe. Wśród nich była dzieża klepkowa, moździerz, bańka do mleka, chochoł, chochla, łapcie i kapa. Wiele z nich widzieliśmy po raz pierwszy, nie wiedzieliśmy nawet, do czego służą – opowiadanie pani Joanny wszystko nam wyjaśniło.

Podczas spotkania nie tylko oglądaliśmy nieznane nam przedmioty i słuchaliśmy o dawnych zwyczajach, ale własnoręcznie wykonywaliśmy lampiony adwentowe ze słoików i kolorowego papieru. Kleiliśmy także „światy” – okrągłe ozdoby z opłatka. W czasie zajęć można było zagrać na papierowej ligawie – instrumencie zwiastującym nadejście Adwentu.

Warsztaty bardzo mi się podobały – dzięki nim zostaliśmy wprowadzeni w świąteczny nastrój.

Marianna Konkol, uczennica IV klasy

W planetarium

W słoneczną środę 30.11.2011 r. wybraliśmy się do Muzeum Techniki i znajdującego się tam Planetarium.

Na początku zwiedzaliśmy sale muzealne, znajdowały się tam ciekawe i dziwne rzeczy, na przykład mini-rakieta, w której siedziały trzy maskotki – kosmonauci. Wrażenie zrobiła też na mnie makieta miasta – mogliśmy tam zobaczyć różne maszyny i używających ich ludzi. Po wejściu do kolejnej sali naszym oczom ukazało się rozgwieżdżone niebo. Tam usłyszeliśmy ciekawą opowieść o układach gwiazd - mnie najbardziej zainteresowały informacje o Gwiazdozbiorze Oriona. Zakończyliśmy na krótkim spektaklu, który spodobał się wszystkim – była to prezentacja mapy nieba.

Jadwiga Mozgol, uczennica V klasy

O kosmosie w Radości

Wychodząc naprzeciw niepohamowanej dociekliwości naszych uczniów, żądających czasu i odpowiedniej osoby do udzielenia odpowiedzi na wszystkie ich pytania, dotyczące jednej dziedziny - Kosmosu, poprosiliśmy profesora fizyki jądrowej, Pana Mirosława Dakowskiego, o prelekcję na ten fascynujący temat. Spotkanie miało miejsce 13 października w naszej Szkole.

Rozpiętość wiekowa słuchaczy była ogromna – od 5 do 12 lat – toteż Pana Profesora czekało niełatwe zadanie. Uczniowie nie zawiedli pokładanych w nich nadziei; zainteresowanie tematem było ogromne, a odpowiedzi na pytania naszego gościa przemyślane i rozsądne – nikt nie miał wątpliwości, że pierwszym człowiekiem w Kosmosie był Adam. Po tym udanym wstępie nastąpił wykład, w którym była mowa m.in. o Układzie Słonecznym, Drodze Mlecznej, rozszerzaniu Wszechświata i czarnej dziurze; potem nastąpił czas uczniowskich pytań. Zakres zagadnień był równie szeroki, co rozpiętość wiekowa pytających – najmłodszych ciekawiło, czy na Księżycu znajdziemy dziwolągi oraz bąbelki i w jaki sposób Słońce utrzymuje się na niebie, starszych zainteresowała bezpieczna odległość, jaką należy zachować od czarnej dziury, obecność wody na innych planetach, możliwość istnienia stworzeń rozumnych, częstotliwość spadania meteorytów, rozpoznawanie wystygłego już meteorytu, skutki zderzenia komet. Z przyjemnością słuchaliśmy różnorodnych pytań, dowodzących po raz kolejny, że dzieci to najtrudniejsi, ale i najwdzięczniejsi odbiorcy.

Dwugodzinne spotkanie nie wyczerpało ciekawości uczestników; mamy nadzieję na kolejny wykład o Kosmosie, podczas którego rozwiane zostaną inne wątpliwości uczniów – nieustraszonych poszukiwaczy prawdy o świecie.

Sabina Bańka, nauczycielka języka polskiego

Św. Maksymilian Maria Kolbe – Rycerz Niepokalanej

Rok 2011 został ogłoszony Rokiem Św. Maksymiliana Marii Kolbego; wykorzystaliśmy tę sprzyjającą okazję, by przybliżyć uczniom tę tak ważną w dziejach Kościoła postać. W ubiegłym roku szkolnym Szkoła Podstawowa podjęła się realizacji projektu „Święty Maksymilian Maria Kolbe – Rycerz Niepokalanej”; nasze działania miały na celu poznanie biografii i dzieł życia świętego, a także charakterystycznych rysów jego duchowości.

Biografię Patrona tego roku uczniowie poznali poprzez czytanie duchowe – podczas przerwy śniadaniowej lekturę stanowiły fragmenty książki Marii Winowskiej „Szaleniec Niepokalanej. Święty Maksymilian Maria Kolbe”. Wybrane wydarzenia z życia świętego stanowiły także osnowę spektaklu teatralnego, który został przedstawiony podczas Dnia Rodziny; zdecydowaliśmy się na pokazanie scen, ilustrujących sytuacje, które miały istotne znaczenie w życiu samego świętego lub w życiu ludzi, którym było dane z nim współpracować lub go spotkać. Zaprezentowaliśmy kilka scenek z jego dzieciństwa: małego Rajmunda szczerze zmartwionego słowami strofującej go Mamy i wybór dwóch proponowanych przez Matkę Bożą koron – czystości i męczeństwa. Widzowie poznali kilka znamiennych fragmentów jego konferencji, a także krótką historię założenia i prowadzenia misji w Japonii. Szczególnie interesującym momentem była scena, podczas której żyd, Saul Epstein, nawraca się ostatecznie na łożu śmierci i prosi M.M. Kolbego o Chrzest. Spektakl zakończyliśmy prezentacją fragmentu listu, w którym święty składa swej Mamie najpiękniejsze według niego życzenie: by zawsze spełniała wolę Niepokalanej.

Nie zapomnieliśmy o zaakcentowaniu jednej z najważniejszych form apostolatu – misjach. Z tym tematem zapoznaliśmy uczniów poprzez organizację spotkania z Księdzem Karolem Stehlinem, który co prawda nie apostołował w Japonii czy Indiach, tak jak M.M. Kolbe, ale w Gabonie, równie egzotycznym dla nas kraju. Kolejne spotkanie z Kapłanem dotyczyło założenia Rycerstwa Niepokalanej – uczniowie poznali historię, idee i zasady Rycerstwa; niektórzy usłyszeli o nim po raz pierwszy, inni już należą do grona Rycerzy. Udaliśmy się też do Niepokalanowa, by na własne oczy zobaczyć dzieło świętego, posłuchać o jego dokonaniach i obejrzeć związane z nim pamiątki.

O postaci Patrona tego roku przypominały trzy zorganizowane w Szkole wystawy. Pierwsza, znajdująca się w bibliotece szkolnej, eksponowała książki: dostępne w Szkole biografie świętego. W świetlicy szkolnej oglądaliśmy prace plastyczne – portrety św. M.M. Kolbego, wykonane przez uczniów. Trzecia wystawa prezentowała mapę podróży świętego, jego fotografie, a także archiwalne numery Rycerza Niepokalanej, Rycerzyka i Seibo no Kishi – japońskiej wersji Rycerza.

Tradycją naszej Szkoły jest konkurs, organizowany w maju, miesiącu Maryjnym; w tym roku było to konkurs literacki. Uczniowie zmierzyli się z formą tekstu poetyckiego, którego motyw przewodni stanowił wybrany wers z modlitwy św. M.M. Kolbego. Wszystkie prace znalazły się w II Tomiku Poezji Maryjnej „Dozwól mi chwalić, Cię, Panno Przenajświętsza…”, który zaprezentowany został podczas Dnia Rodziny. Rok Kolbiański zakończyliśmy uroczystym rozdaniem nagród wyróżnionym w Konkursie uczennicom: Marii Hądzlik i Agaty Rzeczyckiej.

Sabina Bańka, nauczycielka języka polskiego

Z wizytą w Gabonie

Wizyta w Gabonie była oczywiście wyprawą natury duchowej, nie materialnej – Rok Kolbiański zainspirował nas do organizacji spotkań z Księdzem Karolem Stehlinem, misjonarzem. Podczas pierwszej prelekcji w Szkole Podstawowej opowiadał on uczniom, rodzicom i nauczycielom o Gabonie - kraju, w którym znalazł się ponad piętnaście lat temu. Spotkanie przybrało formę gawędy, podczas której mogliśmy dowiedzieć się wiele na temat ewangelizacji, otwartości ludzi, ich pragnienia prawdy i religii, który uczyniłaby ich szczęśliwymi. „Ojcowie od Piusa”, niebojący się niebezpiecznego nocą miasta czy odprawiających gusła i rzucających klątwy czarowników, cieszyli się szczególnym zaufaniem mieszkańców tej egzotycznej krainy. Kapłan szczególnie ciepło wspominał ludzi starych i dzieci – najwdzięczniejszy „materiał do nawracania”.

Nie zabrakło również anegdotek, związanych z codziennością w tak odmiennym od naszego kraju. Szczególnym zainteresowaniem uczniów cieszyły się opowieści o niebezpieczeństwach – czarownikach, zwierzętach i paradoksalnie najgroźniejszych insektach. Ksiądz wspominał Mszę świętą, którą odprawił w asyście sparaliżowanych z przerażenia ministrantów; okazało się, że obserwowali oni z zapartym tchem spacerującego po ołtarzu najniebezpieczniejszego w Afryce pająka. Misjonarz przywołał także historię, która wydarzyła się na ognisku podczas wakacyjnego obozu dla dzieci – jedna z dziewczynek zmuszona była siedzieć nieruchomo długie godziny do późnej nocy, by nie sprowokować do ataku przechadzającego się po jej ręku skarabeusza. Dzieci miały możliwość zadawania pytań; interesowały je obyczaje, obrzędy, języki, stroje, jedzenie. Najmłodsi uczestnicy spotkania nie szczędzili twórczych pomysłów na rozwiązanie problemów, np. podawali niezawodne sposoby na zniszczenie twardej skorupy skarabeusza.

Kolejne spotkanie z księdzem Karolem Stehlinem dotyczyło Rycerstwa Niepokalanej – dzieła św. Maksymiliana Marii Kolbego. Przy tej okazji dowiedzieliśmy się o kilku interesujących faktach z życia świętego; kapłan wspomniał o jego gwałtownym charakterze i owocnych wysiłkach, jakie mały Rajmund podjął, by zmienić swoje postępowanie. Poznaliśmy krótką historię powstania MI, zawiązanej w Rzymie, by ochronić Wieczne Miasto od jego wrogów, którzy rozpanoszyli się tam na dobre. Mieli oni wszystko, by zwyciężyć: środki finansowe i poparcie polityczne, natomiast św. Maksymilian Maria Kolbe wcielił w szeregi Rycerstwa… 9 kleryków, by w krótki czas później poważnie zapaść na zdrowiu. Nikt nie wierzył w powodzenie tej misji, jednak święty wiedział, co robi - doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że to Niepokalana stanowi siłę, nie ludzie i to, czym dysponują. Wiedział, w kim ma upatrywać wodza swoich „wojsk”; miał w pamięci historię Polski, która to zawsze uzyskiwała wsparcie, jeśli tylko uciekła się do Matki Bożej, swej Hetmanki i Królowej. Jego inspiracją była również słynna historia nawrócenia Alfonsa Ratisbonne'a.

Ksiądz Stehlin omówił najważniejsze cele i zasady Rycerstwa Niepokalanej: modlitwę, będącą najpotężniejszą bronią, nawrócenie i uświęcenie dusz, ofiarę i posłuszeństwo. Wspomniał o zaszczycie i poczuciu obowiązku tych uczniów, którzy już są członkami Rycerstwa, a także „zarzucił wędkę” na tych, którzy jeszcze Rycerzami nie są, zwierzając się z nadziei, jaką wiąże z planowanym w Ameryce Północnej cyklem wykładów na temat św. Maksymiliana. Chciałby mieć wiele do opowiedzenia, gdy padną tam pytania: czy Polacy interesują się dziełem „swojego świętego”? czy są członkami Rycerstwa? jakimi są Rycerzami?…

Sabina Bańka, nauczycielka języka polskiego

Wieści z Radości…

Każda szkoła ma swoje znaki rozpoznawcze. W najbardziej skromnej wersji takim znakiem jest choćby tylko numer szkoły. Najczęściej jednak obok numeru występuje patron, emblemat, czasem szkolna pieśń. Szkoły niepubliczne, a nasza Szkoła w Radości jest taką właśnie, nie posiadają numerów. Tak więc i nasza Szkoła nie posiada numeru. Posiada za to trzy znaki rozpoznawcze: patrona, emblemat i szkolną pieśń.

Patronem Szkoły jest Święta Rodzina, a więc połączeni więzami rodzinnymi Jezus, Maryja i Józef. Wybór patrona jest zawsze sprawą bardzo ważną. Źle, jeśli zostaje podjęty przypadkowo lub pochopnie. W naszym przypadku nie było mowy ani o przypadku, ani o pochopności. Wybrano za patrona Świętą Rodzinę z kilku zasadniczych względów. Po pierwsze, chcemy, by nasza Szkoła była powierzona w opiekę tym Osobom, które „mają w niebie najwięcej do powiedzenia”. Mając takich patronów, czujemy się po prostu bezpieczni. Po drugie, chcemy, by społeczność stanowiąca naszą Szkołę była podobna do rodziny, a jeśli tak, to potrzeba nam wzoru. Najlepszym wzorem jest Święta Rodzina. Po trzecie, chcemy poprzez udział w wychowaniu i kształceniu dzieci pomagać katolickim rodzinom.

Emblemat Szkoły jest noszony przez uczniów i uczennice na szkolnym stroju. Łatwo go rozpoznać. W pionowo usytuowanym granatowym owalu o wymiarach 8 cm na 6,5 cm widać Najświętsze Serce Pana Jezusa w kolorze czerwonym i stylistyce wandejskiej. Na tle Serca widać w kolorze białym trzy Osoby Świętej Rodziny, usytuowane od lewej strony ku prawej: Maryję, Dzieciątko Jezus i św Józefa. Nauczyciele naszej Szkoły znajdują swój wzór w św. Józefie, nauczycielki w Matce Bożej, a powierzone nam dzieci w Dzieciątku Jezus odnajdują swoje dziecięce rysy. Emblemat jest otoczony napisem, wykonanym białymi drukowanymi literami: „SZKOŁA PODSTAWOWA IM. ŚWIĘTEJ RODZINY W WARSZAWIE” i białą linią okalającą go wzdłuż krawędzi. Czerwone Serce Pana Jezusa jest nawiązaniem do znaku Bractwa Kapłańskiego Św. Piusa X i ma sygnalizować, kto Szkołę założył i prowadzi. Kolorystyka całości jest granatowo-czerwono-biała.

Trzecim elementem rozpoznawczym Szkoły jest pieśń. Nie ma ona charakteru oficjalnego szkolnego hymnu, ale na pewno można ją uznać za znak czytelnie wyrażający tożsamość naszej Szkoły. Nie znamy ani autora słów, ani kompozytora melodii. Co do melodii, wiadomo tylko, że są jej dwie wersje, prosta i nieco bardziej wyszukana. Cała pieśń składa się z pięciu pięciowierszowych zwrotek, a każda ze zwrotek jest zakończona słowami: „Jezus, Maryja, Józef”. Tytuł pieśni stanowi pierwszy wiersz pierwszej zwrotki: „Ja wasz jestem sercem całym”. W Szkole co rano śpiewana jest jedynie pierwsza zwrotka. Codziennie przed lekcjami dzieci wraz z nauczycielami i Ojcem Kapelanem zbierają się na poranną modlitwę, po której wszyscy śpiewają trzy razy tę pierwszą zwrotkę. Śpiew jest słyszany w kościele, od którego oddziela nas tylko jedna ściana. Wierni kończący swe dziękczynienie po Mszy Świętej są nim zbudowani, szczególnie ci, którzy są w kościele po raz pierwszy. Dźwięki dziecięcego śpiewu oznaczają, że Szkoła żyje i szczęśliwie rozpoczyna kolejny dzień swojej działalności. Oto pierwsza zwrotka pieśni i cztery pozostałe:

Tak jak nie znamy autora tekstu i kompozytora melodii, tak też nie wiemy, kiedy pieśń powstała. Natomiast wiadomo, że powstała wśród katolików na Śląsku. Świadczy o tym obecność w tekście dwóch świętych niewiast, otaczanych tradycyjnie na Śląsku wielką czcią: św. Anny i św. Barbary. O śląskim rodowodzie pieśni świadczy też śpiewnik, w jakim ją opublikowano. Najstarszy znany nam nosi tytuł: „Śpiewnik Wrocławski 1865, czyli dostateczny śpiewnik kościelny i domowy wraz z książką modlitewną dla wygody katolików z różnych książek i śpiewników zebrany i ułożony, polecony przez Jego Eminencyą Kardynała, Xiążęcia Biskupa wrocławskiego Melchiora de Diepenbroek i Jaś. Wiel. Biskupa z Dyany, Sufragana wrocławskiego Daniela Latussek – wydanie czwarte, nakładem wydawcy N. Piekary, drukiem Teodora Heneczek, roku 1865”. Mamy podstawy przypuszczać, że pierwsze wydanie „Śpiewnika Wrocławskiego” nosiło imprimatur z 2 stycznia 1846 r. i już zawierało pieśń „Ja wasz jestem sercem całym”. Biskup de Diepenbroek zmarł w 1853 r., a bp Latussek cztery lata później. Być może po raz ostatni ta pieśń została opublikowana w śpiewniku wydanym pod koniec lat 50 w Warszawie.

Tak ma się sprawa z symbolami naszej Szkoły w Radości.

Piotr Szczudłowski, dyrektor Szkoły Podstawowej im. Świętej Rodziny